شرکت الکترو پارت

ELECTROPART

قیمت انواع مولتی سوئیچ آنتن مرکزی در الکتروپارت برای دریافت لیست قیمت , پیامک بزنید3893 866 936

جدول 2.3

جدول 2.3 : Electrical Items Relations

در هر جدول یک کلید اصلی لازم است ، یک کلید اصلی در حقیقت یک شناسه منحصر به فرد در یک جدول است که بدون هیچ ابهامی به یک رکورد و یا مقدار چند تایی در جدول اشاره می کند. یکی کلید اصلی زیرمجموعه ای از کلیدهای کاندید موجود در جدول می باشد. یک کلید کاندید یک خاصیت یکتای شناسایی در یک جدول از داده های موجود می باشد. در جدول 2.2. برای مثال کلید اصلی می تواند PART Number باشد . اگر location در PART در جدول 2.2. یکتا باشد ، این کلید می تواند به عنوان کلید اصلی نیز مورد استفاده قرار بگیرد. پس از آن Part Numbers و Locations به عنوان کلیک کاندید و کلید اصلی نیز از یکی از این خاصیت ها گرفته می شود .حال تصور کنید که مقادیر Part Numbers در جدول 2.2 به عنوان کلید های اصلی هستند . اگر یک خاصیت در یک رابطه مقداری مشابه مقدار کلید اصلی با یک رابطه دیگر را در خود داشته باشد ، به این خاصیت کلید خارجی یا Foreign Key گفته می شود . یک کلید خارجی حتما نبایست کلید اصلی رابطه ای باشد که خودش در آن قرار دارد . برای مثال خاصیت E2C491 در Part Number در جدول 2.3 یک کلید خارجی است زیرا مقدار آن یا مقدار خاصیت کلید اصلی در جدول 2.2 مشابه است .

صحت موجودیت ها و ارجاع ها ( Entity and Referential Integrity )

صحت موجودیت ها و ارجاع ها را نیز با همین مثال می توان مطرح ساخت ، اگر ما Part Number را از جدول 2.2 به عنوان کلید اصلی خود در نظر بگیریم ، سپس هر سطر در این جدول بایستی یک خاصیت Part Number را داشته باشد . اگر خاصیت Part Number مقدار تهی یا NULL را داشته باشد ، در این حالت صحت موجودیت ( Entity ) دچار مشکل خواهد شد . مشابه همین حالت ، صحت ارجاع ها نیز نیازمند این است که هر خاصیت کلید خارجی ، رابطه مرجع بایستی یک مقدار چند تایی یا همان مقدار به عنوان کلید اصلی در اختیار داشته باشد . بنابراین اگر خاصیت E2C491 از جدول 2.3 یک کلید خارجی از جدول 2.2 باشد ، بنابراین E2C491 بایستی یک کلید اصلی در جدول 2.2 باشد که بتواند صحت ارجاع را نگهداری کند. همخوانی کلید خارجی با کلید اصلی بسیار مهم است زیرا نمایانگر ارجاع ها از یک رابطه به رابط ای دیگر و همچنین برقراری ارتباطات بین این رابطه ها می باشد.

عملیات های رابطه ای پایگاه داده ( Relational Database Operations )

چندین عملیات مختلف در یک رابطه برای ایجاد ارتباط ها و انجام عملیات بر روی داده ها استفاده می شود . 5 عدد از این عملیات ها اصلی هستند و سایر عملیات ها می توانن در قالب همین 5 عملیات اصلی تشریح شوند . بعدها در خصوص عملیات های بیشتری که بر روی داده ها انجام می شود بصورت مفصل صحبت خواهیم کرد . این عملیات ها به شرح زیر می باشند :

Select یا انتخاب (عملیات اصلی)
Project یا پروژه (عملیات اصلی)
Union یا اتحاد (عملیات اصلی )
Difference یا تفاوت ( عملیات اصلی)
Product یا تولید ( عملیات اصلی)
Join یا عضویت
Intersection یا اشتراک
Divide یا تقسیم
Views یا چهره

برای بهتر روشن شدن موضوع ، عملیات Select یک رابطه جدید را بر اساس یک فرمول تعیین می کند . برای مثال ، تمامی تجهیزات الکترونیکی که ارزش آنها بیش از 300 هزار تومان است در جدول 2.2 انتخاب شوند . عملیات Join مقادیر چند تایی که دارای شماره های برابری هستند را با استفاده از یک سری خاصیت های مشترک انتخاب یا Select می کند . برای مثال در جدول 2.2 و 2.3 Serial Numbers و Locations می توانند با استفاده از نقطه مشترک Part Number با یکدیگر ترکیب یا Join شوند .عملیات Union یا اتحاد یک رابطه جدید از بین سایر رابطه ها ایجاد می کند ، برای مثال برای رابطه هایی که ما X و Y می نامیم ، یک رابطه جدید متشکل از مقادیر چندگانه ای که ممکن است در X و یا Y یا هر دوی آنها باشد را شامل می شود .

یکی از مهمترین عملیات ها که مربوط به کنترل دسترسی به اطلاعات پایگاه داده می باشد عملیات View می باشد . عملیات View متشکل از عملیات های Join ، Project و Select می باشد. یک View یا چهره در یک قالب فیزیکی وجود ندارد و در واقع یک جدول مجازی می باشد که از سایر جداول موجود برگرفته شده است . ( یک رابطه که در ابتدا در جدول وجود داشته است را رابطه پایه یا Base Relation می نامیم ) . سایر جدول ها ، می توانند جدول هایی باشند که یا در پایگاه داده موجود بوده اند و یا قبلا توسط View ها تعیین شده اند . تصویری که شما می توانید از View در ذهن خود ایجاد کنید در حقیقت این است که View یک روش برای ایجاد کردن یک جدول است که قرار است بصورت مداوم مورد استفاده قرار بگیرد و این جدول بصورت فیزیکی نبایستی در درون پایگاه داده موجود باشد .View ها می توانند به منظور محدود کردن دسترسی به یک سری اطلاعات خاص در پایگاه داده ، مخفی کردن خواص و همچنین پیاده سازی محدودیت های دسترسی وابسته به محتویات پایگاه داده مورد استفاده قرار بگیرند. بنابراین زمانی که فردی درخواست دسترسی به اطلاعات موجود در یک پایگاه داده را دارد ، در واقع محتویات View ای که برای دسترسی این فرد تعیین شده است به وی نمایش داده می شود . سپس View اطلاعاتی را که شخص قرار نیست مشاهده کند را از دید وی مخفی می کند. در این روش در واقع View به ما در جهت پیاده سازی ساختار Least Privilege کمک می کند.

در برنامه نویسی وقتی یک query از پایگاه داده رابطه ای گرفته می شود یک فرآیند بهینه سازی نیز انجام خواهد شد . این فرآیند شامل طراحی و ایجاد query و همچنین انتخاب بهترین ( کم هزینه ترین ) طرح می باشد. یک طرح query از دستورالعمل های پیاده سازی که به یکایک عملیات های سطح پایین در آن query مرتبط است ، تشکیل شده است. انتخاب طرحی که کمترین هزینه را دارا است شامل قرار دادن هزینه برای هر یک از طرح ها می شود که در نهایت قدرت انتخاب را به افراد خواهد داد . هزینه ها در اینجا به معنای فضای دیسک و همچنین پردازشی است که بر روی پردازنده سیستم سرور پایگاه داده قرار می گیرد. در query های پایگاه داده های آماری ، یک مکانیزم حفاظتی برای محدود کردن استنتاج اطلاعات در یک query از پایگاه داده وجود دارد ، این مکانیزم ضمن اینکه از اطلاعات موجود در پایگاه داده محافظت می کند ، دریافت اطلاعات از طریق پایگاه داده از یک رکورد خاص را محدود نمی کند .

این کنترل امنیتی از بدست آوردن اطلاعات آماری پایگاه داده توسط مهاجمین با استفاده از زیاد کردن یا مساوی کردن اندازه Query با سایز استاندارد جلوگیری می کند ، در این نوع حمله مهاجم اندازه query خو درا که بصورت استاندارد M فرض می شود را افزایش داده و اطلاعات آماری موجود در پایگاه داده را با استفاده از اندازه query M+1 بدست می آورد . یک bind نیز به همراه یک طرح برای ایجاد یک query استفاده می شود . یک bind طرح را ایجاد کرده و آنرا مرمت و یا رفع ایراد می کند.متغیر های bind محل مقادیر اصلی یک query در SQL یا Structured Query Language هستند که به سمت پایگاه داده مستقر در سرور ارسال می شوند. شرح وضعیت SQL برای تجزیه و تحلیل به سمت سرور ارسال می شود ، سپس مقادیر در محل های اصلی خود قرار می گیرند و بصورت تفکیک شده برای سرور ارسال می شوند . همین مرتبط کردن تفکیک شده در واقع ماهیت اصلی کار متغیر bind را نشان می دهد.

عادی سازی داده ها یا Data Normalization

عادی سازی در واقع مهمترین قسمت در طراحی یک پایگاه داده است و از وابستگی خاصیت های موجود در جدول به کلید اصلی اطمینان حاصل می کند. این فرآیند نگهداری داده ها را آسان نمونده و در عین حال امکان گرفتن گزارش های مطمئن را نیز به ما می دهد . عادی سازی داده ها در پایگاه های داده شامل سه فدم اصلی است :

حذف کردن گروه های تکراری به وسیله قرار دادن آنها در جدول های مختلف
حذف کردن داده های اضافی ( در بیش از یک جدول انجام می شود)
حذف خاصیت های یک جدول که به کلید اصلی موجود در آن جدول وابسته نیستند

زبان Query ساختار یافته یا Structured Query Language) SQL )

این زبان در IBM طراحی و ایجاد شد ، SQL یک زبان استاندارد برای اعمال تغییرات و ایجاد رابطه در پایگاه های داده است. DDL یا Data Definition Language در SQL در یک جدول مسئول ایجاد و یا حذف View ها و رابطه ها است . دستورات SQL شامل Select، Update، Delete،Insert ، Grant و Revoke هستند. دو دستور آخر که Grant و Revoke هستند در کنترل های دسترسی و در اختیار گذاشتن و یا گرفتن دسترسی افراد به منابع مورد استفاده قرار می گیرند. معمولا مالک یا Owner یک شیء در پایگاه داده می تواند سطوح دسترسی افراد به منبع اطلاعاتی خود را به دیگران تخصیص دهد یا به اصطلاح دیگران را Grant کند که به شیء مورد نظر دسترسی داشته باشند. اگر مالک یک شیء در پایگاه داده به دیگران قابلیت انتقال دسترسی ها یا Grant را ندهد ، مثلا اگر کاربر محمد نصیری به شیء A دسترسی مجاز را برای کاربر B ندهد ، طبیعتا کاربر B نیز قادر نخواهد بود دسترسی مناسب را در اختیار سایر کاربران قرار دهد . اما همین نیز دارای نقاظ ضعف و همچنین مشکلات خاص خود می باشد . برای مثال شما به کاربر سونیا بیگلو دسترسی فقط خواندن را می دهید ، کاربر سونیا این شیء را خوانده و در جای دیگر از آن استفاده می کند ، در این حالت سونیا مالک این شیء خواهد بود و میتواند به دیگران سطح دسترسی بدهد . مشکلات امنیتی که در زبان SQL وجود دارد این است که در این زبان برای رسیدن به یک نتیجه می توان از چندین روش یا query مختلف استفاده کرد که همین انواع query ها می تواند سیستم سطح دسترسی پایگاه داده را دچار مشکل کند .

پایگاه های داده شیء گرا یا Object Oriented Databases ) OODB )

مدل های پایگاه داده رابطه ای به دلیل استفاده از ساختار داده های متنی برای انتقال ها و مبادلات تجاری بسیار مناسب هستند. نرم افزارهای کاربردی پیچیده مانند چند رسانه ای ها ، طراحی های کامپیوتری ، ویدیو ها ، تصاویر و کارهای گرافیکی و سیستم های پیشرفته نمی توانند در یک پایگاه داده شیء گرا قرار بگیرند. برای مثال در پایگاه های داده شیء گرا هیچگونه محدودیتی بر روی نوع و اندازه داده های وارد شده در پایگاه داده وجود ندارد و این در حالی است که این امر مخالف اساس کار پایگاه های داده رابطه ای است . یک پایگاه داده شیء گرا یا OODB خواص خود مانند سادگی استفاده مجدد از کد ها، تجزیه تحلیل آسان کدها ، کاهش هزینه ها و سادگی نگهداری از داده ها و همچنین سادگی انتقال تجریبات حاصل از تجزیه و تحلیل مشکلات در طراحی ها و پیاده سازی پایگاه های داده جدید را دارا می باشد . بزرگترین مضرت این نوع پایگاه داده سراشیبی چرخه یادگیری آن است ، حتی برنامه نویسان حرفه ای هم گاهی با مشکلات حجم بار کاری فراوانی که این نوع پایگاه های داده بر روی نرم افزارها و سخت افزارها پیدا می کنند روبرو می شوند.

پایگاه های داده وابسته به شیء یا Object Relational Databases

پایگاه های داده وابسته به شیء در واقع حاصل ازدواج پایگاه داده شیء گرا و رابطه گرا هستند ، در این نوع پایگاه داده خاصیت های این دو نوع پایگاه داده با همدیگر ترکیب شده است . این مدل در سال 1992 و با ارائه شدن محصول UniSQL/X به عنوان یک سیستم پایگاه داده رابطه ای متحد و شیء گرا معرفی شد. شرکت Hewlett Packard که ما آنرا به نام HP می شناسیم بعد ها محصولی به نام OpenODB ( بعدا به Odapter تغییر نام داد ) را معرفی کرد که سیستم مدیریت پایگاه داده این نوع پایگاه داده را بطور عظیمی متجول کرد .

همچنین میتوانید برای مطالعه کامل مقالات مربوطه روی لینک مقالات مربوط کلیک نمایید.